het oerbos huilt
er is weer
zwaar op ingehakt
de huid van
moeder aarde
is geschonden

maar zij laat zich
niet straffeloos
verminken
door slechts
de mens …
haar wraak is raak

ze blaast verschroeiende
stormen en houdt
de wolken droog
belet de bloesems
om te bloeien
vruchten om te groeien

de mens
die kapt en hakt
denkt zich de sterkste

vernietigend, verzwakt

de mens
heeft moeder aarde
nodig om te leven

maar zij kan zonder hem …

© Elisabeth Foerier