TEKENECHOS

ZIEN en ZIJN in tekst en beeldtaal

Author: Lisette (page 1 of 4)

verdoofd

 

verdoofd

Het is stil
en rustig
nu ook het lijden
niet meer is
en jij bent
waar je wilde zijn

Ooit was je
zwanger van ons…
geboorte als verlossing
nu zijn wij
zwanger van herinneringen
het sterven als verlossing

Het is stil
en rustig
in de verdoving
na de pijn
van een tergend langzaam
afscheid nemen …

© Elisabeth Foerier

mama

je zocht jaren
naar
wie niet meer waren

je hebt ze gevonden
nu
ben jij niet meer

© Elisabeth Foerier

dementie

 

dementie

wij zijn zo
bevreesd
voor dementie
maar kijk …

midden in het
niet meer weten
in de kern van vergeten
schuilt een frisse vreugde

wie achterblijft
ervaart een last

wie midden in zit
kijkt verrast
reist zonder tijdsbesef
en wint het NU
ervaart genot
dat wij niet kennen

is er minder pijn
in dit anders zijn …

© Elisabeth Foerier

 

schaduw

“Onze schaduw danst tussen licht en duister. Zij is onze bondgenote…”
Elisabeth Foerier

© Elisabeth Foerier

 

tuinuitstap (2)

ZIEN en ZIJN  :  je hoeft er niet ver voor te reizen …

© Elisabeth Foerier

zeereis

Heb mijn woorden aan de zee toevertrouwd
op papier van pulp van hout

Het water heeft ze week gestreeld
en gulzig meegenomen…

 

© Elisabeth Foerier

 

tuinuitstap (1)

 

© Elisabeth Foerier

cocon

IMG_0001 GM.psd

hier stap ik even
in een winterslaap
in een cocon
waar ik herbron

waar ik vervel
om kwaliteit te kweken
en als een vrije vlinder
weer uit te breken

en verder in het jaar
ben ik voor
een expo klaar…

© Elisabeth Foerier

voornemen

post20161231_voornemen

© Elisabeth Foerier

berlijn

1997_IMG_3946.jpg

er was eens een
MUUR
een MUUR van steen
tussen oost en west

toen viel de MUUR
en de harten smolten

die tijd werd geschiedenis …

er is weer een
MUUR
een MUUR van wantrouwen
tussen eigen en vreemd

breek af deze MUUR
en laat de harten weer smelten …

© Elisabeth Foerier

verbinding

12_12_DSC_0447 cata_TWEE EENHEID2 / DSC_0447.JPG

soms geef ik een stem
aan wie geen stem
meer heeft
en nooit
echt werd gehoord

zo schenk ik weer leven
aan wie leven gaf
en intussen
dat leven
heeft verlaten

graag smeed ik een band
tussen toen en nu
tussen hen en ons

© Elisabeth Foerier

vergeten

DSC_0413.JPG

de mist in je hoofd
lost even op …
sluiers vallen
en licht komt binnen
in de holen van herinnering

de glans in je
soms droeve ogen
vertelt over
het bezoek aan jou
van hen die niet meer zijn

je geeft me een glimp
van je chaotische verleden
ik wandel even mee
om dan weer te verdwalen
in je brokkelende heden

we delen vreugde
en een schaterlach

de dag

kan niet meer stuk
al is die weer vergeten

© Elisabeth Foerier

Older posts

© 2017 TEKENECHOS

Theme by Anders NorenUp ↑