TEKENECHOS

ZIEN en ZIJN in tekst en beeldtaal

Category: experiment

dementie

 

dementie

wij zijn zo
bevreesd
voor dementie
maar kijk …

midden in het
niet meer weten
in de kern van vergeten
schuilt een frisse vreugde

wie achterblijft
ervaart een last

wie midden in zit
kijkt verrast
reist zonder tijdsbesef
en wint het NU
ervaart genot
dat wij niet kennen

is er minder pijn
in dit anders zijn …

© Elisabeth Foerier

 

graf

herstblad_2015

blijf jij maar lekker slapen
onder dit gele bladerdek
de zon zal het verwarmen

blijf jij maar altijd slapen
onder dit dorre grasgewas
de wind zal het zacht strelen

in mijn doen en laten
ben jij bij mij
en zal ik bij je zijn

© Elisabeth Foerier

nooit eerder

20151029_IMG_0907

nooit eerder zag ik
zoveel schoonheid
in je ogen
dat lichte blauw
waarin het eeuwige weergalmt

nooit eerder was ik
zo dicht bij
ons afscheid
zo kinderlijk benauwd
om ooit ook jou te laten gaan

nooit eerder heb ik
zo intens beseft dat jij
die ons het leven hebt geschonken
ons ook voorbij de dood
in leven  houden zal

© Elisabeth Foerier

strand

 

IMG_4013.JPG

witte meeuw
op het gele zand
knietje tillen,  kopje draaien,
kijken,  stoppen, eten,  graaien

kleine mens
op het schelpenstrand
hoofdje tillen, lijfje draaien,
rennen, spelen, zingen, kraaien

grote mens
op het oliestrand
meeuwtje tillen,  afval graaien,
smurrie vangen, kindje paaien

© Elisabeth Foerier

 

schaterlach

resonanties_P1020979inv copy.psd

ik zie
je vragende ogen
en ken nog niet
je nieuwe taal

je wil naar huis
naar een thuis die niet meer is
naar je ma die niet meer is
je zoekt je man die niet meer is

ik voel je opstand
jij voedt je woede
door niet te eten

even later
lach je gelaten
schaterlach je

schokkend

© Elisabeth Foerier

(blogpost van 2015-06-23)

tijdloze mist

20150115_03_rest-art_tijdloze.jpg

als droom en werkelijkheid  verstrengelen

en droom alleen nog  werkelijkheid is

als de doden weer leven

en toch onbereikbaar blijven

als het leven tijdloze mist is geworden

je nog weet wie je beminde

of vergeet wie je beminde

dan blijven wij je beminnen

tot over de grenzen van de tijdloze mist

© Elisabeth Foerier

 

© 2017 TEKENECHOS

Theme by Anders NorenUp ↑