TEKENECHOS

ZIEN en ZIJN in tekst en beeldtaal

Category: foto

boomportretten

Bomen, getekend en gevormd door hun leven …

© Elisabeth Foerier

strandstillevens

Snapshots bij een strandwandeling .   Zo gevonden, niets verplaatst….

© Elisabeth Foerier

tuinuitstap (2)

ZIEN en ZIJN  :  je hoeft er niet ver voor te reizen …

© Elisabeth Foerier

tuinuitstap (1)

 

© Elisabeth Foerier

cadans

IMG_20160917_180524_cadans

cadans
de juiste pas
in het juiste ritme
als tekens
dansen over zand
en sporen trekken
tot warme woorden

cadans
van gedachten
golvend in
ritme in
letters en woorden

woorden als wolken
zwellen en drijven
lossen op in mist
druppelen in letters
stranden
verzanden
verdrinken

cadans

© Elisabeth Foerier

 

kermis

post20160711_kermis

ju, ju, paardje,
kindje wil vooruit,
blijft maar rondjes draaien,
naar het kwastje graaien …

ju, ju, kindje,
paardje knarsetandt,
kindje wil geen kindje blijven,
molentje draait constant …

ju, ju, mensen,
draai rond en ren je vast,
mensje wil het paardje temmen
mensje is de kwast …

© Elisabeth Foerier

licht en duister

IMG_1074bew.jpg

zie
mijn woorden
hangen in de bomen
en willen nog niet
naar beneden komen
ik laat ze spelen
in het licht
ze flirten
met
het
duister
niemand
die hen
iets
verplicht
en straks
kruipen ze
in mijn hoofd
dat hebben ze me toch beloofd

© Elisabeth Foerier

ode

IMG_0888

je bent er altijd al geweest
heel trouw en bijna onopvallend

je droeg en draagt mijn levenslot
met vastberaden grepen

zo vaak heb ik je aangeraakt
en stilletjes geknepen

je zag mijn lijfje groeien
mijn jurkjes alsmaar
zwaarder aan een draad
en jij hield vol

je hebt de sokken
en de rokken
van mijn kinderen
helpen drogen

je houdt vol gratie
de truitjes van de
derde generatie
aan de lijn

wat zou ik zonder
mijn wasknijpers zijn …

© Elisabeth Foerier

 

“wie ben je ?” …

wie ben je

“Wie ben je ?” …  vanuit een ander oogpunt bekeken  ….

© Elisabeth Foerier

slot

IMG_1432

ook gesloten deuren kunnen weer open…

© Elisabeth Foerier

nu

img_0221

je kan uren turen
naar de vogels op het veld …

wat vreemd – zeg je – die blijven
ook hun hele leven samen

je kan uren verblijven
in het nu…

wat vreemd : in je hoofd is
geen toekomst meer en geen dood

het verleden werd heden
en de doden leven weer …

wat vreemd – zeg je – dat ze
je niet bezoeken en je achterlaten

ach, weet je …
ze komen je wel halen

op de dag dat
de vogels van het veld verdwijnen

op de dag dat
ook jouw ‘nu’ niet meer bestaat

© Elisabeth Foerier

(blogpost van 2015-12-03)

tekens

TEKENS...

licht en donker
leeg en vol
gezien door een oog
gespot door een lens

vlekken
vlakken
lijnen
tekens

bewerkt door een hand
gekozen met het hart
versmolten tot
be-teken-is

© Elisabeth Foerier

(blogpost van 2015-11-27)

© 2017 TEKENECHOS

Theme by Anders NorenUp ↑