TEKENECHOS

ZIEN en ZIJN in tekst en beeldtaal

Tag: beminnen

moeder maria

MARIA.     Olie op doek, 1997, © Elisabeth Foerier

 

De dag dat ik
in deze wereld gleed
vanuit je duistere buik
heb ik naar lucht gehapt
als een vis die
op het droge kwam …

ik was er bij in mei
toen jij
als een vis op het droge
nog twee keer hapte naar lucht
om dan in een duisternis
te glijden voor altijd

maar is dat zo ?

sindsdien
heb ik je vaak zien komen
in mijn nachtelijke dromen
in licht gehuld
en met een warme lach…

© Elisabeth Foerier

berlijn

1997_IMG_3946.jpg

er was eens een
MUUR
een MUUR van steen
tussen oost en west

toen viel de MUUR
en de harten smolten

die tijd werd geschiedenis …

er is weer een
MUUR
een MUUR van wantrouwen
tussen eigen en vreemd

breek af deze MUUR
en laat de harten weer smelten …

© Elisabeth Foerier

vergeten

DSC_0413.JPG

de mist in je hoofd
lost even op …
sluiers vallen
en licht komt binnen
in de holen van herinnering

de glans in je
soms droeve ogen
vertelt over
het bezoek aan jou
van hen die niet meer zijn

je geeft me een glimp
van je chaotische verleden
ik wandel even mee
om dan weer te verdwalen
in je brokkelende heden

we delen vreugde
en een schaterlach

de dag

kan niet meer stuk
al is die weer vergeten

© Elisabeth Foerier

moe

 

portret_IMG_3832.JPG

 

je ogen sluiten
alsmaar vaker wanneer
ze kijken door het raam

ik ben zo moe
– zeg je ons telkens –
zo moe

ik kan niet langer
op mijn benen staan …

en zittend blijf je nog
een steun voor ons
met elke grap en schaterlach

ik ben zo moe
– zeg je ons telkens –
zo moe

en moeder …

© Elisabeth Foerier

papa

CIRKEL

op de plaats
waar ik ter wereld kwam
was jij de eerste mens
om mij in je armen te sluiten

op diezelfde plek
heb ik jou voor het laatst
in mijn armen gehouden
toen jij deze wereld verliet

welkom en afscheid
liggen dicht bij elkaar
wat hen bindt
is een zucht

een eerste of een laatste

© Elisabeth Foerier

nooit eerder

20151029_IMG_0907

nooit eerder zag ik
zoveel schoonheid
in je ogen
dat lichte blauw
waarin het eeuwige weergalmt

nooit eerder was ik
zo dicht bij
ons afscheid
zo kinderlijk benauwd
om ooit ook jou te laten gaan

nooit eerder heb ik
zo intens beseft dat jij
die ons het leven hebt geschonken
ons ook voorbij de dood
in leven  houden zal

© Elisabeth Foerier

soms

2001_MG_1341.JMG

soms zie ik
nog lichtjes
in je ogen schijnen
terwijl het voor jou
steeds donkerder lijkt

soms kruis ik
je blik met
een leegte daarachter
terwijl je glimlach
onze dag weer verrijkt

soms wil ik
zo graag
die vrouw weer herkennen
en hoop dat mijn hart
nog het jouwe bereikt

© Elisabeth Foerier

(blogpost van 2015-12-15)

nu

img_0221

je kan uren turen
naar de vogels op het veld …

wat vreemd – zeg je – die blijven
ook hun hele leven samen

je kan uren verblijven
in het nu…

wat vreemd : in je hoofd is
geen toekomst meer en geen dood

het verleden werd heden
en de doden leven weer …

wat vreemd – zeg je – dat ze
je niet bezoeken en je achterlaten

ach, weet je …
ze komen je wel halen

op de dag dat
de vogels van het veld verdwijnen

op de dag dat
ook jouw ‘nu’ niet meer bestaat

© Elisabeth Foerier

(blogpost van 2015-12-03)

schaterlach

resonanties_P1020979inv copy.psd

ik zie
je vragende ogen
en ken nog niet
je nieuwe taal

je wil naar huis
naar een thuis die niet meer is
naar je ma die niet meer is
je zoekt je man die niet meer is

ik voel je opstand
jij voedt je woede
door niet te eten

even later
lach je gelaten
schaterlach je

schokkend

© Elisabeth Foerier

(blogpost van 2015-06-23)

zien en zijn

2002_10Akw_goua_voll.jpg

je hand
zo mooi
transparant
tast naar de mijne

zijn
is voor jou
een ander zijn
dan lang geleden

zien
is voor jou
niet meer zien
zoals wij het zien

en toch
onze handen
begrijpen
elkaar

© Elisabeth Foerier

 

 

verstilde beelden

2003Ztit03.jpg

ik hou van verstilde beelden
eenvoudig
sober en simpel
en tijdloos

beelden die tegelijk
verbazen en bevrijden
die hoopvol
en herkenbaar zijn

© Elisabeth Foerier

 

tijdloze mist

20150115_03_rest-art_tijdloze.jpg

als droom en werkelijkheid  verstrengelen

en droom alleen nog  werkelijkheid is

als de doden weer leven

en toch onbereikbaar blijven

als het leven tijdloze mist is geworden

je nog weet wie je beminde

of vergeet wie je beminde

dan blijven wij je beminnen

tot over de grenzen van de tijdloze mist

© Elisabeth Foerier

 

© 2017 TEKENECHOS

Theme by Anders NorenUp ↑