TEKENECHOS

ZIEN en ZIJN in tekst en beeldtaal

Tag: dementie

verdoofd

 

verdoofd

Het is stil
en rustig
nu ook het lijden
niet meer is
en jij bent
waar je wilde zijn

Ooit was je
zwanger van ons…
geboorte als verlossing
nu zijn wij
zwanger van herinneringen
het sterven als verlossing

Het is stil
en rustig
in de verdoving
na de pijn
van een tergend langzaam
afscheid nemen …

© Elisabeth Foerier

dementie

 

dementie

wij zijn zo
bevreesd
voor dementie
maar kijk …

midden in het
niet meer weten
in de kern van vergeten
schuilt een frisse vreugde

wie achterblijft
ervaart een last

wie midden in zit
kijkt verrast
reist zonder tijdsbesef
en wint het NU
ervaart genot
dat wij niet kennen

is er minder pijn
in dit anders zijn …

© Elisabeth Foerier

 

vergeten

DSC_0413.JPG

de mist in je hoofd
lost even op …
sluiers vallen
en licht komt binnen
in de holen van herinnering

de glans in je
soms droeve ogen
vertelt over
het bezoek aan jou
van hen die niet meer zijn

je geeft me een glimp
van je chaotische verleden
ik wandel even mee
om dan weer te verdwalen
in je brokkelende heden

we delen vreugde
en een schaterlach

de dag

kan niet meer stuk
al is die weer vergeten

© Elisabeth Foerier

verhaal

DSC_0430.JPG

je dobbert alsmaar
verder weg van ons
gezamenlijk verhaal

we roepen en
je staart verdwaasd
je kan ons niet meer horen

je bootje kapseist niet
glijdt naar de Stilte
weg van drukte en kabaal

we reiken naar
je hand vol rimpels
de jouwe tast verloren

je schrijft alleen
het slot van jouw verhaal

© Elisabeth Foerier

moe

 

portret_IMG_3832.JPG

 

je ogen sluiten
alsmaar vaker wanneer
ze kijken door het raam

ik ben zo moe
– zeg je ons telkens –
zo moe

ik kan niet langer
op mijn benen staan …

en zittend blijf je nog
een steun voor ons
met elke grap en schaterlach

ik ben zo moe
– zeg je ons telkens –
zo moe

en moeder …

© Elisabeth Foerier

nooit eerder

20151029_IMG_0907

nooit eerder zag ik
zoveel schoonheid
in je ogen
dat lichte blauw
waarin het eeuwige weergalmt

nooit eerder was ik
zo dicht bij
ons afscheid
zo kinderlijk benauwd
om ooit ook jou te laten gaan

nooit eerder heb ik
zo intens beseft dat jij
die ons het leven hebt geschonken
ons ook voorbij de dood
in leven  houden zal

© Elisabeth Foerier

soms

2001_MG_1341.JMG

soms zie ik
nog lichtjes
in je ogen schijnen
terwijl het voor jou
steeds donkerder lijkt

soms kruis ik
je blik met
een leegte daarachter
terwijl je glimlach
onze dag weer verrijkt

soms wil ik
zo graag
die vrouw weer herkennen
en hoop dat mijn hart
nog het jouwe bereikt

© Elisabeth Foerier

(blogpost van 2015-12-15)

nu

img_0221

je kan uren turen
naar de vogels op het veld …

wat vreemd – zeg je – die blijven
ook hun hele leven samen

je kan uren verblijven
in het nu…

wat vreemd : in je hoofd is
geen toekomst meer en geen dood

het verleden werd heden
en de doden leven weer …

wat vreemd – zeg je – dat ze
je niet bezoeken en je achterlaten

ach, weet je …
ze komen je wel halen

op de dag dat
de vogels van het veld verdwijnen

op de dag dat
ook jouw ‘nu’ niet meer bestaat

© Elisabeth Foerier

(blogpost van 2015-12-03)

schaterlach

resonanties_P1020979inv copy.psd

ik zie
je vragende ogen
en ken nog niet
je nieuwe taal

je wil naar huis
naar een thuis die niet meer is
naar je ma die niet meer is
je zoekt je man die niet meer is

ik voel je opstand
jij voedt je woede
door niet te eten

even later
lach je gelaten
schaterlach je

schokkend

© Elisabeth Foerier

(blogpost van 2015-06-23)

zien en zijn

2002_10Akw_goua_voll.jpg

je hand
zo mooi
transparant
tast naar de mijne

zijn
is voor jou
een ander zijn
dan lang geleden

zien
is voor jou
niet meer zien
zoals wij het zien

en toch
onze handen
begrijpen
elkaar

© Elisabeth Foerier

 

 

tijdloze mist

20150115_03_rest-art_tijdloze.jpg

als droom en werkelijkheid  verstrengelen

en droom alleen nog  werkelijkheid is

als de doden weer leven

en toch onbereikbaar blijven

als het leven tijdloze mist is geworden

je nog weet wie je beminde

of vergeet wie je beminde

dan blijven wij je beminnen

tot over de grenzen van de tijdloze mist

© Elisabeth Foerier

 

© 2017 TEKENECHOS

Theme by Anders NorenUp ↑