TEKENECHOS

ZIEN en ZIJN in tekst en beeldtaal

Tag: leven (page 1 of 2)

mama

je zocht jaren
naar
wie niet meer waren

je hebt ze gevonden
nu
ben jij niet meer

© Elisabeth Foerier

dementie

 

dementie

wij zijn zo
bevreesd
voor dementie
maar kijk …

midden in het
niet meer weten
in de kern van vergeten
schuilt een frisse vreugde

wie achterblijft
ervaart een last

wie midden in zit
kijkt verrast
reist zonder tijdsbesef
en wint het NU
ervaart genot
dat wij niet kennen

is er minder pijn
in dit anders zijn …

© Elisabeth Foerier

 

schaduw

“Onze schaduw danst tussen licht en duister. Zij is onze bondgenote…”
Elisabeth Foerier

© Elisabeth Foerier

 

voornemen

post20161231_voornemen

© Elisabeth Foerier

verbinding

12_12_DSC_0447 cata_TWEE EENHEID2 / DSC_0447.JPG

soms geef ik een stem
aan wie geen stem
meer heeft
en nooit
echt werd gehoord

zo schenk ik weer leven
aan wie leven gaf
en intussen
dat leven
heeft verlaten

graag smeed ik een band
tussen toen en nu
tussen hen en ons

© Elisabeth Foerier

vergeten

DSC_0413.JPG

de mist in je hoofd
lost even op …
sluiers vallen
en licht komt binnen
in de holen van herinnering

de glans in je
soms droeve ogen
vertelt over
het bezoek aan jou
van hen die niet meer zijn

je geeft me een glimp
van je chaotische verleden
ik wandel even mee
om dan weer te verdwalen
in je brokkelende heden

we delen vreugde
en een schaterlach

de dag

kan niet meer stuk
al is die weer vergeten

© Elisabeth Foerier

tijd

wat doen wij met onze tijd ?
wat doet de tijd met ons ?

© Elisabeth Foerier

verhaal

DSC_0430.JPG

je dobbert alsmaar
verder weg van ons
gezamenlijk verhaal

we roepen en
je staart verdwaasd
je kan ons niet meer horen

je bootje kapseist niet
glijdt naar de Stilte
weg van drukte en kabaal

we reiken naar
je hand vol rimpels
de jouwe tast verloren

je schrijft alleen
het slot van jouw verhaal

© Elisabeth Foerier

kermis

post20160711_kermis

ju, ju, paardje,
kindje wil vooruit,
blijft maar rondjes draaien,
naar het kwastje graaien …

ju, ju, kindje,
paardje knarsetandt,
kindje wil geen kindje blijven,
molentje draait constant …

ju, ju, mensen,
draai rond en ren je vast,
mensje wil het paardje temmen
mensje is de kwast …

© Elisabeth Foerier

moe

 

portret_IMG_3832.JPG

 

je ogen sluiten
alsmaar vaker wanneer
ze kijken door het raam

ik ben zo moe
– zeg je ons telkens –
zo moe

ik kan niet langer
op mijn benen staan …

en zittend blijf je nog
een steun voor ons
met elke grap en schaterlach

ik ben zo moe
– zeg je ons telkens –
zo moe

en moeder …

© Elisabeth Foerier

papa

CIRKEL

op de plaats
waar ik ter wereld kwam
was jij de eerste mens
om mij in je armen te sluiten

op diezelfde plek
heb ik jou voor het laatst
in mijn armen gehouden
toen jij deze wereld verliet

welkom en afscheid
liggen dicht bij elkaar
wat hen bindt
is een zucht

een eerste of een laatste

© Elisabeth Foerier

ruimtecirkel

DSC_0400.JPG

uit de ruimte van het niets
groeit het leven
naar de ruimte van de tijd
en vult zich met de adem
van het universum

 

DSC_0415.JPGruimte om te kiezen
voor zien en zijn
voor verwondering
voor verbeelding
voor een open geest

DSC_0430.JPG

ruimte als levensverhaal
waarin we spelen en leren
groeien en bloeien
beminnen, luisteren, begrijpen
rusten en berusten

DSC_0414.JPG

na de tijd die ruimte was
verlaat de laatste adem
zijn tijdelijke ruimte
het leven glijdt naar de cirkel
van de kringloop leven-dood-leven

© Elisabeth Foerier

Met onder meer deze afbeeldingen en teksten nam ik recent deel aan een groepstentoonstelling van acht grafici.

Older posts

© 2017 TEKENECHOS

Theme by Anders NorenUp ↑