TEKENECHOS

ZIEN en ZIJN in tekst en beeldtaal

Tag: poëzie (page 1 of 3)

verdoofd

 

verdoofd

Het is stil
en rustig
nu ook het lijden
niet meer is
en jij bent
waar je wilde zijn

Ooit was je
zwanger van ons…
geboorte als verlossing
nu zijn wij
zwanger van herinneringen
het sterven als verlossing

Het is stil
en rustig
in de verdoving
na de pijn
van een tergend langzaam
afscheid nemen …

© Elisabeth Foerier

mama

je zocht jaren
naar
wie niet meer waren

je hebt ze gevonden
nu
ben jij niet meer

© Elisabeth Foerier

dementie

 

dementie

wij zijn zo
bevreesd
voor dementie
maar kijk …

midden in het
niet meer weten
in de kern van vergeten
schuilt een frisse vreugde

wie achterblijft
ervaart een last

wie midden in zit
kijkt verrast
reist zonder tijdsbesef
en wint het NU
ervaart genot
dat wij niet kennen

is er minder pijn
in dit anders zijn …

© Elisabeth Foerier

 

vergeten

DSC_0413.JPG

de mist in je hoofd
lost even op …
sluiers vallen
en licht komt binnen
in de holen van herinnering

de glans in je
soms droeve ogen
vertelt over
het bezoek aan jou
van hen die niet meer zijn

je geeft me een glimp
van je chaotische verleden
ik wandel even mee
om dan weer te verdwalen
in je brokkelende heden

we delen vreugde
en een schaterlach

de dag

kan niet meer stuk
al is die weer vergeten

© Elisabeth Foerier

cadans

IMG_20160917_180524_cadans

cadans
de juiste pas
in het juiste ritme
als tekens
dansen over zand
en sporen trekken
tot warme woorden

cadans
van gedachten
golvend in
ritme in
letters en woorden

woorden als wolken
zwellen en drijven
lossen op in mist
druppelen in letters
stranden
verzanden
verdrinken

cadans

© Elisabeth Foerier

 

verhaal

DSC_0430.JPG

je dobbert alsmaar
verder weg van ons
gezamenlijk verhaal

we roepen en
je staart verdwaasd
je kan ons niet meer horen

je bootje kapseist niet
glijdt naar de Stilte
weg van drukte en kabaal

we reiken naar
je hand vol rimpels
de jouwe tast verloren

je schrijft alleen
het slot van jouw verhaal

© Elisabeth Foerier

kermis

post20160711_kermis

ju, ju, paardje,
kindje wil vooruit,
blijft maar rondjes draaien,
naar het kwastje graaien …

ju, ju, kindje,
paardje knarsetandt,
kindje wil geen kindje blijven,
molentje draait constant …

ju, ju, mensen,
draai rond en ren je vast,
mensje wil het paardje temmen
mensje is de kwast …

© Elisabeth Foerier

licht en duister

IMG_1074bew.jpg

zie
mijn woorden
hangen in de bomen
en willen nog niet
naar beneden komen
ik laat ze spelen
in het licht
ze flirten
met
het
duister
niemand
die hen
iets
verplicht
en straks
kruipen ze
in mijn hoofd
dat hebben ze me toch beloofd

© Elisabeth Foerier

moe

 

portret_IMG_3832.JPG

 

je ogen sluiten
alsmaar vaker wanneer
ze kijken door het raam

ik ben zo moe
– zeg je ons telkens –
zo moe

ik kan niet langer
op mijn benen staan …

en zittend blijf je nog
een steun voor ons
met elke grap en schaterlach

ik ben zo moe
– zeg je ons telkens –
zo moe

en moeder …

© Elisabeth Foerier

ruimtecirkel

DSC_0400.JPG

uit de ruimte van het niets
groeit het leven
naar de ruimte van de tijd
en vult zich met de adem
van het universum

 

DSC_0415.JPGruimte om te kiezen
voor zien en zijn
voor verwondering
voor verbeelding
voor een open geest

DSC_0430.JPG

ruimte als levensverhaal
waarin we spelen en leren
groeien en bloeien
beminnen, luisteren, begrijpen
rusten en berusten

DSC_0414.JPG

na de tijd die ruimte was
verlaat de laatste adem
zijn tijdelijke ruimte
het leven glijdt naar de cirkel
van de kringloop leven-dood-leven

© Elisabeth Foerier

Met onder meer deze afbeeldingen en teksten nam ik recent deel aan een groepstentoonstelling van acht grafici.

gedanst

Reach97.12

vannacht
heb ik met hem gedanst
in een stevige greep
in een warme omhelzing

ik heb je gemist – zegde hij
ik jou ook – zei ik

we voelden even verdriet
en wisten niet
wat nog te vertellen

heerlijk wonder
hoe iemand
jaren na zijn dood
zo echt en warm
zo tastbaar en zonder pijn
aanwezig kan zijn

© Elisabeth Foerier

ode

IMG_0888

je bent er altijd al geweest
heel trouw en bijna onopvallend

je droeg en draagt mijn levenslot
met vastberaden grepen

zo vaak heb ik je aangeraakt
en stilletjes geknepen

je zag mijn lijfje groeien
mijn jurkjes alsmaar
zwaarder aan een draad
en jij hield vol

je hebt de sokken
en de rokken
van mijn kinderen
helpen drogen

je houdt vol gratie
de truitjes van de
derde generatie
aan de lijn

wat zou ik zonder
mijn wasknijpers zijn …

© Elisabeth Foerier

 

Older posts

© 2017 TEKENECHOS

Theme by Anders NorenUp ↑